‘Omdat iedereen uniek en speciaal is’

'Is er echt niemand zoals ik?' vroeg Ben. 'Nee,' zei zijn moeder. 'Jij bent de enige.' 'Maar waarom?' vroeg Ben. Hij bleef staan. 'Waarom is er niemand zoals ik?' 'Omdat iedereen uniek is en speciaal, 'lachte zijn moeder. (David Grossman 'de Omhelzing').

Een indrukwekkend en schitterend citaat uit 'de Omhelzing'. En daar sta je dan als ouder. Wat een taak ligt er als ouder om dit je kinderen mee te geven. En tegelijkertijd is het een geweldige uitdaging voor ouders om samen met je kind deze reis te mogen maken. Een reis waarin je kind mag gaan ontdekken wat het leven hem te bieden heeft. Met alle risico's van dien. Wij als ouder mogen de 'gids' zijn. Maar dan wel een gids die mee reist en daar waar nodig wat bij stuurt.

Zodra het kind het leven grijpt zal het zijn kleur gaan krijgen. En zal het ontdekken dat het uniek en speciaal is. Wat ook betekent dat het 'helemaal alleen' uniek en speciaal is. Maar het kan gerust gesteld worden met het feit dat wij allemaal uniek en speciaal zijn. Er lopen dus heel veel mensen op deze wereld rond die 'alleen' zijn en dus ook 'samen'. 'We zijn dus een beetje alleen en een beetje samen,' zo vertelt de moeder in het verhaal.

De afgelopen 13 jaar heb ik heel veel kinderen mogen begeleiden binnen mijn praktijk. Kinderen met uiteenlopende problematieken. Een ding hadden zij allen gemeen en dat is het feit dat zij uniek zijn. Binnen al mijn trainingen heb ik dit thema verweven omdat dit het kind een gevoel van zelfvertrouwen mee geeft. Een gevoel van 'er mogen zijn.' Ouders zien hun kinderen in de training groeien. Door de nauwe betrokkenheid bij de training zijn ouders tegelijkertijd nauw betrokken bij hun kind. Het lijkt alsof de 'vitrage' die tussen ouder en kind is ontstaan langzaamaan gedurende de training oplost. Er ontstaat een ander soort contact. Een contact waarbij ouders weer in contact staan met zichzelf en met hun kind.

En zo reizen zij door 'berg en dal'. De gids weet de mooie plekjes te vinden en voert de reiziger naar onbekende oorden. De reiziger vertrouwt op zichzelf en ziet de gids als zijn kompas. Soms mag ik een stukje mee reizen met de kinderen. Dan zijn er even twee gidsen. Wat een voorrecht. Het geeft mij ook weer een voldaan gevoel wanneer ik afscheid mag nemen en met een gerust hart de kinderen weer los kan laten.

Ook de ouders laten stukje bij beetje hun kind steeds meer los. Zo kan het kind steeds meer van zichzelf en van de wereld ontdekken. Een wereld met ongekende mogelijkheden. Wat een mooie taak ligt er voor ons als ouder. 'Is er echt niemand zoals ik?' vroeg Ben. 'Nee,' zei zijn moeder. 'Jij bent de enige.'